Jesteś liderem instruktorów. Najwyższą instancją w Drużynie. To ciężkie uczucie. Tak jakby ktoś zalał buty ołowiem. Mimo tego, daje gigantyczne pole do inspiracji przyjaciół, a dzięki temu do nieskończonych ilości satysfakcji.

W „Podstawach wychowawczych ZHP” czytamy: „Zapisy Prawa Harcerskiego są tradycyjne, aktualne, ważne i słuszne. Ich przestrzeganie jest obowiązkiem każdego członka naszego stowarzyszenia. Wierność Prawu szczególnie ważna jest dla każdego instruktora ZHP, bowiem wychowujemy przez osobisty przykład. Nasze czyny muszą być zgodne z naszymi słowami i deklaracjami. Nie ma miejsca w ZHP na relatywizm moralny i nieprzywiązywanie wagi do danego słowa. Instruktor nie tylko jest zobowiązany do życia w zgodzie z Prawem Harcerskim, ale także do nieprzyzwalania na zachowania innych członków ZHP będące w sprzeczności z naszymi wartościami i ideami.”

 

A w „Instruktorskich rozważaniach”: „Przykład własny, wzory osobowe są ciągle w harcerstwie bardzo istotne. Stwarzajmy warunki do samodoskonalenia, zdobywania nowych umiejętności przydatnych w życiu, pomagajmy młodszym osiągnąć to, czego nie udało się zrealizować nam samym. W harcerskiej, instruktorskiej wspólnocie powinno znaleźć się miejsce na to wszystko, co „tracimy” oddając swój czas innym. Ale harcerstwo to dobrowolna służba — sobie i innym — a nie poświęcenie i cierpiętnictwo.”

 

Zastanów się, jaki Ty dajesz przykład swojej kadrze. Co mógłbyś poprawić, a gdzie osiągnąłeś satysfakcjonujący Ciebie poziom. Może czas na jakiś wyjazd jedynie dla kadry? Może istnieją efektywniejsze formy komunikacji? A może dałoby się wprowadzić jakiś system gratyfikacji i utrzymywania motywacji wśród kadry?

Opisz swoje pomysły na karcie czwartej.